عکاسی سیاه و سفید، زبان خاموش احساس
در میان انواع رویکردهای عکاسی، دلبستگی ویژهای به عکاسی سیاه و سفید دارم. این نوع نگاه، برای من یک بازگشت است؛ بازگشتی به سادگی، به ذات تصویر، به عمق نور و سایه. وقتی رنگها حذف میشوند، نگاه ما ناگزیر است بافت، نور، ترکیب و احساس را بهتر ببیند و بفهمد.
عکاسی سیاه و سفید را نوعی سکوت بصری میدانم؛ سکوتی که در آن صداهای پنهان بهتر شنیده میشوند. چهرهها، فضاها، اشیا و خیابانها، در جهان سیاه و سفید، چنان معنا و عمقی مییابند که گاه در تصاویر رنگی گم میشوند.
در پروژههایم، همواره تلاش کردهام نگاه مستقلی به جهان پیرامون داشته باشم. از کوچههای قدیمی گرفته تا لحظات سادهی انسانی، سعی کردهام حقیقتهای ناگفته و احساسات خاموش را از دل سایهها بیرون بکشم.
